KayleeVanTilborgKC, 8 maart 2012
Nederland , Bergen op Zoom 8°

Laatste verslag..

Het is vandaag precies een week geleden dat ik in Nederland ben aangekomen.
Even een verslag van mijn laatste dagen in Kenia en eerste dagen terug in Nederland.

Op maandag 27 februari 2012 moest ik om half 10 in het ziekenhuis zijn. Eerst gingen we een foto maken en daarna werd er bepaald of ik in Kenia zou kunnen blijven of ik terug naar Nederland moest. Wat dus eigenlijk net zoveel zegt als staat de breuk goed of niet. Erg spannend dus! Ik denk dat ik in mijn hele leven nog nooit zo zenuwachtig ben geweest als deze ochtend.
Maargoed 9.30 uur staan we voor het kantoor van dokter Surrey, behandelend arts. Hij kijkt een beetje en vraagt wat en besluit dan toch maar eerst een foto te gaan maken, dat zegt toch altijd nog het meest. Ook daar moesten we weer een behoorlijke tijd wachten. Toen we de foto’s eindelijk hadden bleef ik helemaal vooraan in het ziekenhuis wachten totdat piet en Ineke terug kwamen met de dokter voor de uitslag. Na ongeveer nou het leek wel een uur zag ik piet en Ineke terug komen zonder dokter surrey….Helaas geen goed nieuws…………..
De breuk staat niet goed en naar de mening van de arts zal er een operatie noodzakelijk zijn. Dan is er dus geen twijfel over mogelijk en zal ik naar Nederland gaan voor de operatie.
We moesten natuurlijk heel wat mensen bellen en inlichting omdat er een vlucht naar Nederland geboekt moest worden. Piet en Ineke hebben al het belangrijke werk gedaan en met de verzekering alles geregeld. Ik ben mijn familie gaan bellen en heb het de Kisumu groep verteld. Met Elles en Naomi had ik nog even gewacht tot ze pauze hadden, ik had zo’n vermoede dat de pleures uit zou breken namelijk. Inmiddels had Lieke, Dorah meegenomen naar mij om mij te troosten haha. Ik was uiteraard ontroostbaar en de chaos in mijn hoofd was er niet minder om.
Tegen kwart voor 1 heb ik toch Naomi en Elles gebeld met het slecht nieuws, en gevraagd of ze alsjeblief direct naar Kisumu wilde komen. het is de planning dat ik dinsdag of woensdag avond al op weg was naar Nederland. Het enige wat ik op dat moment wilde eigenlijk is dat Naomi en Elles als de sodemieter naar mij kwamen. Gelukkig dachten hun daar precies hetzelfde over en hebben ze de eerste bus naar Kisumu gepakt.
Rita, Manon en Max waren ook terug van hun stage en in panda’s aangekomen. Inmiddels was er een tropische regenbui uit het niets begonnen en zag het er niet naar uit dat het snel ging stoppen. Tegen kwart over 4 waren Naomi en Elles in Kisumu en konden we even lekker knuffelen. Nog steeds was ik ontroostbaar en had ik zo mijn jankbuien….
Daarna ben ik mijn koffer toch maar gaan inpakken, of nouja Naomi heeft dat gedaan. Max heeft mijn souveniers helemaal ingepakt zodat ze niet zouden breken en Naomi heeft mijn koffer helemaal ingepakt.
’s Avonds hebben we eten besteld en met zijn alle bij Piet en Ineke gegeten. Naomi en Elles hebben hun matras opgepakt en zijn bij mij en max in het huisje komen liggen. We hebben alle meubels naar buiten gegooid en matrassen in de woonkamer. Ook max en ik zijn in de woonkamer gaan liggen. We hadden besloten om de laatste nacht samen nog maar even een dikke slaapparty te houden met zijn 4en. Uiteraard hebben we alle 4 ontzettend slecht geslapen en zijn we helemaal lek geprik zonder klamboe…maargoed dat was het waard. ’s Ochtends ben ik met Naomi en Elles nog even naar het Obama ziekenhuis gegaan naar charlotte en dorah…..dit was geen geweldig bezoek Charlotte was er erg slecht aan toe namelijk. Inmiddels was het dinsdag middag en was het bekend dat ik vanavond niet kon vliegen naar Nederland. Wel was helaas het moment aangebroken dat ik nu echt afscheid moest nemen van Naomi en Elles. Ze moesten terug naar Rangala en de volgende dag weer stage gaan lopen. Amaai wat zag ik tegen dit moment op, maar wat was ik blij dat ik nog even 1,5 dag met ze door kon brengen. Het afscheid was voor mij in iedergeval moeizaam en erg pijnlijk!
’s Middags is de zuster van het babyhome uit Rangala op bezoek geweest om afscheid te nemen van me. Was erg leuk maar ik was alleen thuis en had geen idee wat ik met deze mensen moest doen, was een heerlijke ongemakkelijke situatie dus…
Tegen het eind van de middag werd duidelijk dat ik morgen avond naar Nederland zal vliegen. Eerst met een binnenlandse vlucht van Kisumu naar Nairobi en dan van Nairobi naar Amsterdam. Waar mijn ouders op me staan te wachten.
’s Avonds heb ik me een beetje rustig gehouden en zijn max en ik vroeg naar bed gegaan, max moest gewoon stage lopen morgen namelijk.

Woensdag 29 februari, de dag van mijn vertrek uit het mooie Kenia!
Hoe hard ik geroepen heb de afgelopen dagen dat ik naar huis wilde, en dat ik blij was dat het geregeld was. Zo zeer doet het nu om echt mijn laatste uren in MIJN Kenia door te brengen. Want zo voelt het, Kenia mijn land, dit land heeft mij volledig ingepakt, helemaal mijn hart gestolen! Helemaal verliefd op de bevolking, de manier van leven..de lieve kindjes van het Babyhome…
Amaai wat doet dat pijn om mijn groep achter te laten, de mensen die ik heb leren kennen en een band mee heb opgebouwd.
Maargoed niks aan te doen nog even proberen te genieten ( helaas lukt dat niet helemaal).
Manon, Rita en Max zijn eerder van hun stage gekomen om nog even wat te kunnen drinken met zijn 4en en daarna helaas afscheid moeten nemen.
Tegen kwart over 5 is Sammie er en worden mijn koffer achterin de tuktuk getild en moeten we echt naar echt naar het vliegveld in Kisumu vertrekken. Het afscheid is daar en weer doet het zeer. Ontzettend zeer. Ik kijk nog een keer goed om me heen want het gaat lang duren voor ik panda’s weer terug zie, en voordat ik weer in kisumu zal zijn. Tegen half 6 komen we op het vliegveld in kisumu aan. En blijk de vlucht vol te zitten. Op dat moment wist Ineke niet meer hoe ze het had en schoot uit der pan. De vlucht kan niet vol zitten, en anders pleur je maar andere mensen dat vliegtuig uit. Ik zal mee gaan dacht ik. Het leek wel of ze mijn gedachten kon lezen op dat moment. Ineens was er toch plek en kwam er een rolstoel aan en werden we naar het vliegtuig gebracht. Ineke en ik mochten als eerste boarden.
Tegen half 8 landen we in Nairobi, het is dus maar een uurtje vliegen naar Nairobi dat is wel wat anders als de busreis van 8 uur.
We moesten door de security scan heen of we geen wapens bij hadden, toe zijn we mijn koffers gaan inchecken, al snel kwamen we tot de ontdekking dat deze veeeeeeeeel te zwaar waren. Ik zat 6 kilo over mijn gewicht heen hahaha…
Kvond het best grappig eigenlijk, tot ze zei hoeveel ik bij moest betalen. 170 euro! Amaai dat was veel geld, uiteindelijk vertelde de Mw. dat ik het niet moest betalen omdta ik busniss klas vloog. Aah toch nog een beetje geluk dus toen moets ik door de douane en mochten piet en Ineke al niet mee, toch een tegen valler! Dat betekende dt ik vanaf 8 uur tot 11 uur in me eentje moest gaan wachten, nou geweldig, Pff verdorie! Maarja ik had weinig keus, ik nam afscheid van Piet en Ineke en ging door de immigration. Ik werd naar een lounche room gebracht en mocht daar mijn tijd uit gaan zitten..ik heb nog even met mijn pa en ma gebeld, nog heel wat over en weer gesmst met Naomi, Elles, Max en Dorah. Daar door ging de tijd ook wel wat sneller. Tegen half 11 kwam de jongen met de rolstoel mij weer halen om aan boord van het vliegtuig te gaan, gelukkig een KLM vliegtuig en dus nederlands personeel. Omdat ik geen krukken had en de rolstoel ook achter moest laten in Nairobi heeft de piloot samen met een stewardess mij naar binnen geholpen. Ik vloog bisnes class dus had alle ruimte…en die had ik ook wel nodig want mijn voet was nog steeds flink gezwollen en moest gewoon naar boven.
Ik kreeg een kaart waar ik mijn ontbijt uit moest samen stellen voor ik ging slapen. No echt dikke luxe natuurlijk. Daarna ben ik gaan slapen en gelukkig ging dit goed. Halver wegen de nacht moest ik naar de wc, maar helaas lag de man naast mij languit en kon ik er dus niet langs met mijn gebroken pootje..
Tegen half 5 werd ik wakker en kreeg ik mijn opgegeven ontbijt, haha erg lekker maar veeeel te veel haha
Niet veel later werd de landing ingezet en voor ik het wist was ik op Nederlandse bodem, verdomme Nederland……( weer was ik aan het janken natuurlijk)
Er stond een Mw. klaar met een rolstoel om met mij de koffers op te halen. Tussen door even naar Naomi en Elles gebeld dat ik aangekomen was. Tegen 6 uur stond ik weer oog in oog met mijn ouders.. ze hadden van thuis al krukken en een rolstoel bij, dus ik kon direct overstappen
MAN WAT IS HET KOUD IN NEDERLAND!!!!
Ik heb eerst nog een paar truien aangetrokken en daarna zijn we even wat gaan drinken. Ondertussen de MRSA sneltest gedaan want ’s middags moest ik naar de orthopeed in het ziekenhuis in bergen om naar mijn voet te kijken. Daarna zijn we naar huis gereden en heb ik Jonno, Naomi en Oma weer gezien. Uiteraard wee janken…
De rest van de dag heb ik een beetje rustig aan gedaan koffers uitgepakt, of nouja me moeder dan. Die vroeg zich toch ook wel af wie het in het gepakt….haha Naomi heeft dat gedaan mam goed he we hebben men souveniers uitgepakt, en zijn tegen half 4 naar het ziekenhuis gereden uit de test was gekomen dat ik geen MRSA had en dus mocht ik gewoon het ziekenhuis in. Na even wachten ( 100 keer korter dan in Kenia natuurlijk) mochten we binnen en heb de dokter de foto’s vanuit Kenia bekeken. Ineens zei hij dat dit een breuk is die niet direct geopereerd moet worden… Godeverdomme, weer was ik even helemaal de weg kwijt… wat doe ik dan in godsnaam in Nederland????
We hebben even opnieuw foto’s laten maken en daarna naar de gipskamer gegaan. De breuk is weer opnieuw recht gezet en ingegipst. Ik zal bijna 6 weken in het gips zitten en daarna wordt opnieuw bepaald of het goed gaat met het gips of dat ik alsnog geopereerd zal worden. Ik heb dan inmiddels 7 weken in het gips gezeten dus hoop dat we een beetje geluk hebben.

Voor veel mensen is het moeilijk te begrijpen denk ik, want dat merk ik aan een hoop mensen. Maar ik kan niet genieten nu van mijn tijd in Nederland, en ja ik ben blij met de afgelopen 2 maanden in Kenia maar het is niet genoeg! Die maand die ik nu mis in Kenia betekende alles voor me, en dus ben ik nu niet blij en niet te genieten…
Sorry daarvoor, maar ik hoop toch op een beetje begrip…

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl